Kalashnikovs and Chadors – India to Turkey (Dutch)

Sep 30 – Oct 23

Delhi – Amritsar – Lahore – Islamabad – Peshawar – Islamabad – Multan – Quetta – Taftan – Yazd – Esfehan – Sanandaj – Orumiyeh – Van – Elazig – Ankara – IstanbulRamadan rules – Quest for an Iranian visa in Pakistan: the miracle of Peshawar – Men rule this part of the world – in Tribal area – What earthquake? – Desert speeding for 8 cents per litre – Insights in the Islam – Silk Road hotel chill out zone – Confrontation at an Iranian university – Cold Turkey

Introduction: this will be another blog in English, I am really sorry for my non-Dutch friends. I am now in Istanbul after spending three weeks covering 7000 kilometers through fascinating Muslem countries, Pakistan, Iran and Turkey. I missed the earthquake by two days and only found it out later through Evelien, my girlfriend. After having travelled before through parts of the struck area (also with my dad) it is not hard to imagine how difficult helping these people at these remote areas must be. Having such great memories of the warmth and hospitality of the people in those areas make it difficult to understand the full scale of the tragedy. I am now preparing myself and especially the bike for the final episode through Europe. I hope to be home in a week or so. No more Mr. tourist, I will waste no time. Maybe some extra time in Budapest if I will allow myself. The increasingly cold weather and my longing for home make me do so. But firstly you can read about my latest (last?) adventures and some very interesting meetings with people who looked at me in astonisment while I did the same while discussing religion, politics and sex.

In delhi was ik na het vertrek van mijn vader weer op mezelf aangewezen. Ik had nog twijfels over de motor (o.a. speling achterwiel ophanging, oliepijl, kracht van de motor) en moest die twijfels op eigen gevoel en met behulp van Bawa in Delhi en advies van de Motormarkt in de Jordaan zo goed mogelijk uit de wereld helpen. De volgende BMW deskundige zat namelijk pas weer in Istanbul. Toen ik eenmaal klaar was om te gaan en nog geen 100 kilometer op weg was kreeg ik zelf het echter in een keer erg moeilijk en niet de motor. Of het aan het eten lag wat ik op uitnodiging bij een Indiase familie thuis had genuttigd weet ik niet, maar ik was duizelig en stapte af, het voelde niet goed. Ik ging snel naar een motel en nam een douche en sliep vervolgens 14 uur. Ergens zaten nog flinke Indiase ziektekiemen onder de leden. De volgende dag probeerde ik het weer en het ging eerst redelijk. Ik nam als extra oppepper een massage die avond om na 4 maanden de boel even los te laten kneden maar dat had ik beter niet kunnen doen. Die nacht lag ik strak als een plank in de tent en kon de volgende morgen nauwelijks overeind komen. Ik besloot het nog rustiger aan te doen – het was tenslotte vakantie – en nam de fiets riksja in Amritsar. Dat beviel zo goed dat ik hem maar voor 4 uur nam. Niets zo ontspannen als een ander voor je laten fietsen. Even stoppen voor bananen, een tempel of internet. Die avond zag ýk een van de vreemdste taferelen van mijn reis. Ik zat inmiddels bij de grens met India en Pakistan. De grenswachten van beide landen voeren al jaren een bizar toneelstuk op tijdens het inhalen van de vlaggen bij zonsondergang. Synchroon zwaaien aan beide kanten de groepen grenswachten – in prachtig uniform – hun benen omhoog en lopen in een soort versnelde pas met de borst vooruit gestoken naar elkaar toe. Hierbij worden ze aangmoedigd door duizenden mensen aan beide kanten die op speciaal daarvoor gebouwde tribunes het tafereel gade slaan. Voetbal, zo voelde het.

IMG_0017
The Golden Temple in Amritsar, the holy home of the Sikhs, a more colourful spectacle I had seldom seen

IMG_0060
Hauling the Pakistan flag down after a ceremony remembering me of some of the best stuff of Monthy Python

De volgende dag ging ik de grens over. Het viel me op dat voor twee landen met zoveel inwoners er op hun enige grensovergang niet veel te beleven viel. Sterker nog ik was de enige die onderweg was op wat dozen na die door dragers over de grens gedragen werden van de ene truck naar de andere. Aangezien er een verhoogd risico was uitgevaardigd die dag maakten de Indiers werk van mijn onschuldige aanwezigheid. Er werd zelfs overwogen om de kunststof tank van de motor te onderzoeken op drugs. Ik overtuigde ze van mijn onschuld voordat een overijverige ambtenaar zijn gereedschap kistje tevoorschijn kon halen. Aan de Pakistaanse kant werd het Carnet de Passage zonder veel commentaar verwerkt en kon ik zelfs zonder bagagecontrole snel doorrijden. Dezelfde chaos als in Indýa maar met minder toeters en bellen wachtte me ýn Pakýstan. Dit gebrek aan geluid werd ruimschoots gecompenseerd door de aanwezigheid van grote hoeveelheden stof in de lucht. Als een soort kolenschepper stapte ik elke keer van de motor af. Ook viel me op dat niemand iets at. Verrek, Ramadan is begonnen, een maand lang. Tussen zonsopgang en zonsondergang geen eten, drinken, roken of sex. Voor Moslims dan. Ik zat als snel aan de kippepoten. No Muselman! Was standaard mijn opmerking voordat er geprotesteerd kon worden. Allah had mij gestuurd als bijzondere test voor de gelovigen vond ik. 1 man had het te zwaar toen ik met een ongeopende fles water op straat liep en riep van alles. Ik glimlachte vriendelijk.

IMG_0077
Welcome to Pakistan

In Pakistan had ik 1 belangrijk doel: het halen van een Iraans visum, 1 van de moeilijkste visums voor een Westerling. Ik was voornamelijk op doorreis in dit land. De eerste tussenstop was Islamabad, Deze kleine stad is de hoofdstad van het land. Het is eigenlijk 1 grote beveiligde en afgesloten zone met overheidsgebouwen, banken en ambassades. De Iraans ambassade was niet anders en door een piepklein raampje werd me verteld dat een aanvraag minstens 10 dagen zou duren. Wat!? Ik was niet de enige op die plek die dat probleem had. Het was deels mijn eigen schuld ook wel omdat ik via een reisagentschap al van te voren veel werk het kunnen doen. Echter, ik had al eerder geruchten gehoord, en die werden ter plekke bevestigd, dat er in Peshawar sneller werd gehandeld. Ik besloot om de extra kilometers te maken en ging op weg naar de beruchte stad bij de grens met Afghanistan. De volgende morgen werd me het heugelijke nieuws verteld dat Hollanders (en Fransen) nog dezelfde dag een transit visum konden krijgen! Een slapeloze nacht met als hoogtepunt de `horse whisperer` om 4 uur `s nachts op de kabel was niet terecht geweest. Ik was bijzonder blij kan ik melden. Een Brit met dezelfde vraag kon 2 weken wachten en betaalde bovendien 5 keer zoveel. This is how they treat us, was het commentaar van de Iraanse ambtenaar. Thank God kom ik uit dat vriendeljke landje (alhoewel, Irak?).

IMG_0099
Peshawar, a city close to Afghanistan, proudly ruled by men only, as it was written in the tourist brochure

De rest van de dag in Peshawar kon ik besteden aan sightseeing. Er valt weinig te zien daar maar interessant is de stad des te meer. Of zoals de toeristische folder van de stad het brengt: welcome in a society completely dominated by men. No shit. Vrouwen zie je nauwelijks en als je ze al ziet dan vaak in Burka. Bij een rondgang door de bazaar werd ik op een gegeven moment aangesproken door een pakistani, Sam. Nu gebeurt dat elke minuut, maar deze bleef plakken en ik dacht waarom ook niet. Hij nodigde me die avond uit voor eten na zonsondergang bij hem thuis. Ik verwachtte een aanval op flessen met drinken en bakken met eten als het eenmaal mocht maar dat was niet zo. Rustig werd al gegeten en dat stelde me in staat om eens wat vragen te stellen. Ik kwam erachter dat er meer mannelijke prostituees in de stad waren dan vrouwelijke (`cheaper`) en dat het een normaal gespreksonderwerk tussen vrienden was. Ook heeft iedereen wel een kalashnikov in de kast liggen. Ook bergeep ik dat bier en heroine achter gesloten deuren veel genuttigd werd. Hij zag dat ik wel interesse had in andere culturen en vroeg me om de volgende dag mee te gaan naar een tribal area. Eigelijk wist ik niet eens wat dat dat precies was en stemde in. Het zou de moeite waard zijn. Hij had me al verteld dat ik een bedrag moest betalen voor de toegang. Het gebied in de stad heette `smugglers market`. Het klinkt als Walt Disney maar dat is het niet. het gebied begon in de stad zelf en strekte zich uit tot Afghanistan en naar boven en beneden. Een enorm stuk dus van Pakistan waar de regering geen invloed heeft en niet eens komt. Een gebied waar mensen zich kunnen verbergen als ze zouden willen.. Ik was maar in een klein stukje van dit gebied, in de stad dus, maar ik zag genoeg. Links en rechts gezellige winkeltjes met vriendelijk handelaren. De waar bestond uit hasjiesh, opium, heroine, kalashnikovs en gestolen Landcruisers. Ik ben bij een aantal zaken naar binnen geweest en kon kijken naar de groepen verslaafden die heroine aan het roken waren om 9 uur `s morgens. Of ik ook wat wilde? Nee bedankt, ik moet nog rijden. Die avond hoorde ik in mijn hotel schoten uit automatische geweren. Knock, knock, no worries sir, local elections!

IMG_0110
Armed to the teeth by the armed guards in the Tribal Area in Peshawar. Heroine, Kalashnikovs and stolen Landcruisers in an area not under control of the government

Om nu naar Iran te rijden kon ik of een stuk afsnijden door tribal area of dagenlang eromheen rijden door veilig gebied. Dit laatste heb ik gedaan. De weg heb ik ervaren als een niet aflatende aanwezigheid van mensen (van tientallen miljoenen in 1949 naar 150 miljoen in 2005) en bebouwing. Verstikkend en vermoeiend. De mensen zelf zijn stuk voor stuk erg beleefd en gastvrij maar privacy kennen ze niet. Heel vaak werd ik omringd door meer dan 50 man die er allemaal hetzelfde uitzagen (broek en lang shirt in dezelfde fletse kleur, nauwkeurig bijgehouden kapsel), die gelukkig ook elke keer weer uit elkaar deinden als een school vissen als ik wilde vetrekken. 1 van de meest memorabele conversaties heb ik onderweg gehad toen 2 leraren me uitnodigden voor thee. Achter een gordijn in een drukke straat waren allerlei mannen niet aan het vasten (dat schijnt te mogen in sommige gevallen, maar zeker niet in het openbaar) en ik mocht daar wat nuttigen. Mij werd al vrij snel gevraagd naar mijn religie en zoals altijd zei ik: geen religie. Maar wat moet je dan? Vroeg de beste man en hij voegde er aan toe: onthoud, sex is geen remedie! Vol onbegrip aan beide kanten ging het gesprek verder over het huwelijk. Een vriendin is verboden volgens de Islam. Dat wist ik. En hij dan? Hij had een vrouw, zijn eigen volle nicht. Toen ik vertelde dat dat in Nederland minstens sociaal onacceptabel was antwoordde hij: maar met wie moet ze dan trouwen? Met iemand anders? Opperde ik. Maar dan verlaat ze de familie? Zei hij vol afschuw. Ik wist het toen even niet meer.

IMG_0125
I am a rockstar

De laatste 800 kilometer door Pakistan gaan door Baluchistan. Het gebied is berucht om de schietgrage stammen die er wonen. Veel reizigers besluiten hier bijvoorbeeld niet te fietsen of over heen te vliegen. Maar motoren en auto`s gaan over het algemeen gewoon verder. Ik had al gehoord van verplichte politie escortes die dagenlang door heel Pakistan je zouden begeleiden maar totnutoe was me dat bespaart gebeleven. Tot hier dan. Na een overnachting stond er een escorte voor me klaar. Geen discussie, rijden maar. Na 6 escortes in 150 langzame kilometers was ik bij brommer nummer 2. Deze brave borst had alleen plots geen bezine meer. Jammer! Ik bood aan om de volgende agenten zelf tegemoet te rijden en nam na drie bochten een welverdiende lange lunch. Ik heb daarna geen agent meer gezien. In Baluchistan veranderde het landschap van dampende groene plateaus in woestijn. De wind werd heter en heter en de laatste 500 kilometer door Pakistan, vlak onder Afghanistan langs waren door bijna leeg gebied. Aanwzellende wind zorgde voor een zandstraal effect maar dat drukte mijn pret niet. Heerlijk, hier had ik naar uit gekeken. Leegte. De grens met iran bereikte ik zonder ook maar 1 incident, of het moet zijn het feit dat ik het laatste hotel in de avond niet uit mocht vanwege mogelijke vijandigheýd jegens toerýsten.

IMG_0138
My police escorte in a part of Pakistan. They left me after they ran out of benzýne..

IMG_0158
Close to the Afghan border

IMG_0168
A Baluchi riding through the desert. Prepared, but for what?

De grensovergang tussen Iran en Pakistan was weer makkelijk. Douaniers zijn gewend aan het Carnet en processsen je zo binnen een uur er doorheen. Het hielp dat zoals altijd een blank gezicht eerst wordt afgehandeld. Sterker nog, je wordt door de andere wachtenden vaak naar voren gestuurd. Deze extreme vorm van gastvrijheid zorgde er ook voor dat ik niet uren hoefde te wachten bij de eerste pomp in Iran. De olie vloeit er rijkelijk en benzine kost er 8 euro cent per liter. Afrekenen aan de pomp gaat in een lollige sfeer als op een gartis borrel. Afronden naar boven is de norm. Helaas zijn de pompen schaars en niet altijd van olie voorzien. Ik had een lege tank en vond mezelf achter aan de rij bij een pomp die niet werkte. Na 10 minuten kwam er beweging in en ik mocht als eerste! 50 pick-ups en evenzoveel jerrycans, emmers en vaten wachtten iets langer. Ik vond het nu al leuk. Al snel werd me duidelijk dat het hier om een ander volk ging, Europeser. De wegen waren ook van een Duitse kwaliteit en mijn gemiddelde snelheid ging een paar streepjes omhoog.

IMG_0172
Iran! Perfect tarmac and petrol at 8 cents per liter

Onderweg attendeerde een meneer me op een spijker in mijn band. Ik besloot om die er maar uit te laten halen en bij de garage sprak iemand me aan met de vraag of ik met hem de nacht wilde doorbrengen. Enigzins ongemakkelijk vroeg ik waar hij op doelde. Hij bleek me uit te nodigen voor eten en overnachting. Nu kon ik niet meer terug. Ik was alleen erg vuil en bezweet en voelde veel voor een douche. Tot mijn spijt ging de zon net onder en moesten we direkt aan tafel (aan het tapijt), samen met 60 andere mannen en twee geestelijken. We waren uitgenodigd in zijn dorp bij iemand thuis. De vrouwen aten in een andere ruimte. Na de kip met rijst en fanta om de boel te spoelen mocht ik me wassen. De enige optie was een bron buiten het dorp in de woestijn. Geen probleem natuurlijk al moest ik ze wel duidelijk maken dat ik privacy wilde in het zwoele maanlicht. Direkt erna ging ik mee naar een dienst in de moskee. Dezelfde mannen en jongens. Ik zag ze vol in gebed huilen en zingen. Ik wist niet waarover het ging maar het was duidelijk dat het vol overtuiging was. In het huis, om 11 uur ging het licht uit en legde ik mezelf op een mat op de grond neer, net als mijn gastheren. Zo slaap je dus. Multifunctoinele Perzische tapijten. Ik was dankbaar voor het feit dat ze me niet wekten voor het ontbijt om half 4. Er na gingen ze nog bidden en studeren. Ik zag ze om 7 uur ýn de morgen weer. Ik had een tipje van de sluier van de Islam opgelicht gezien en toegewijde moslims mee mogen maken. Ik wist zeker dat er nog meer zou volgen. En dat was zo.

IMG_0179
Invited by locals at a Ramadan diner. The Mullahs kept a good eye on me

In mijn transit visum zaten maar 10 dagen. Ik besloot om twee belangrijke steden wat beter te bezichtigen en de rest van de Lonely Planet highlights te laten voor wat ze waren. De eerste plaats was Yazd. Groot was mijn geluk toen bleek dat het aangeraden Silk Road hotel een waar paradijsje was. Binnenplaats met Oosterse banken, perfecte zitjes, knisperende lakens op de bedden, etc. Ik ontmoette er Simon, een Brit ook op een BMW die de tocht van West naar Oost maakte zoals eigenlijk iedereen dat doet. Tijdens het lopen door de geweldige oude stad, huizen van steen en klei, eeuwenoud, kwam ik Hojat tegen, een Iraanse student werktuigbouwkunde. Hij bood me een rondleiding aan om zijn Engels te oefenen. Na 5 minuten zaten we al op sex als onderwerp en dat bleek een vruchtbaar startpunt. Het komt er op neer dat hij niet met meisjes mag praten, laat staan meer doen, en dat hij op geen manier kon snappen hoe wij leven in Nederland. Messenger was voor hun het enige kanaal om te communiceren met meisjes. Om een voorbeeld van zýjn onbegrip te geven, op mijn uitleg bij het concept van een studentenhuis vroeg hij me: so you have the right to have sex with the women in that house? We hebben een paar uur hard gelachen en hij vroeg me om 1 dag langer te blijven om een college bij te wonen. Een buitenkans. ja dus. De nacht voor het college heb ik nog met andere reizigers port genuttigd op het dak van het hotel met uitzicht op de grote moskee – illegaal, geleverd door de Joden uit de buurt, over een muur over de daken. Alcohol is in Iran verboden, net als in Pakistan.

IMG_0230
Kids playing the worlds most loved game in the beautiful old city of Yazd

IMG_0249
Indulging ourselves in illegal Port – served in plastic bottles – at the Silk Road hotel roof top looking at the Mosque 100 meters further. Brilliant

Op de dag van het college gingen we samen naar de universiteit. Het onderwerp was statistiek, absoluut niet mijn sterkste vak vroeger. In de klas zaten de meisjes rechts – in zwart chador zoals overal in Iran, met uitzonderingen voornamelijk in de grote steden – en jongens links. En verdomd, er werd tijdens college niets eens gekeken naar elkaar terwijl iedereen tegelijkertijd met de docent in de discussie was. Top leraar trouwens, was in Rusland geweest als uitwisseling dus ik kon doen alsof ik mee kon praten. Aan het einde van de les ging ik naar voren met Hojat om vragen te beantwoorden. Naast de gebruikelijke vragen over mijn reis kwam ook de vraag die in Iran heel vaak terug kwam: wat vind je van Iran? Wat vinden Europeanen van Iran? Iranezen voelen zich verkeerd begrepen op wereldschaal denk ik. Ik antwoordde dat ik ze heel ok vind maar dat hun vrijheid en met name die van de vrouw verbeterd kan worden. Op de vraag om een voorbeeld te noemen van dat gebrek wees ik spontaan op hun groep en de kloof tussen de sexen. Tot mijn verbazing moest iedereen hard lachen en de leraar klapte voor me. Zelfspot kennen ze. Na de les volgden nog vele verhitte discussies tussen mij en de jongens over religie (maar wat is dan de zin van het leven als je niets gelooft?), rechten van de vrouw (ze vinden het echt allemaal prima zoals het nu is) en vrijheid van meningsuiting (misschien had je dit beter niet kunnen zeggen hier). Ik vond deze morgen bijzonder verhelderend. De tweespalt tussen gebrainwashed zijn (we love our leaders) en zelf beter weten (we canot do what we want) zit in de Iraans hedendaags psyche. Toch is Iran in andere opzichten weer veel verder dan bv. Pakistan. Vrouwen mogen werken, autorijden, huizen kopen, etc. Ook werd er in Iran openlijk gegeten en gedronken overdag tijdens Ramadan, en Teheran staat bekend om zijn vrijere groepen jongeren.

IMG_0258
Spot the differences – University class in Iran

Na 3 dagen chillen in Yazd deed ik Esfehan (het hoogtepunt van Iran) in 6 uur. Moskee, plein, brug. Fantastisch mooi maar mijn transit visum was niet lang meer geldig en ik wilde geen risico nemen. De volgende dagen reed ik door Koerdisch Iran en genoot wederom van de geweldige gastvrijheid. Toen ik weer eens ging kamperen (was sinds Mongolie niet meer gebeurd) werd ik in de morgen gewekt door drie boeren die me uitnodigden voor ontbijt. In hun dorp genoot ik een heerlijke maaltijd van brood, thee, olijfolie, kaas en druiven. Het dorp bestond uit 100 mensen, allemaal familie van elkaar. Voor hun een grote eer dat ik er was maar voor mij een nog grotere eer om in hun huis te mogen eten. De laatste nacht in Iran sliep ik wederom in de tent alleen was het minder plezierig deze keer. Ik was gewaarschuwd voor bandieten maar vond dat wat overdreven. Het idee echter liet me niet los en deed geen oog dicht. Hijgende beesten, geweerschoten (dacht ik) in de verte en knisperende blaadjes deden me elke keer weer opschrikken. De volgende morgen reed ik slaperig de grens met Turkije over. Het was een grens die veel minder courant was dan de grote doorgang meer naar het Noorden. Groot was mijn schrik dus toen de Turkse douanier me vertelde dat ter plekke een visum krijgen niet mogelijk was. Het bleek een gezellige lolbroek te zijn. Poepchagerijnig vroeg ik hem naar de reden van de lol. Zelfs nadat hij mij mijn visum had gegeven kon er bij mij geen lachje af.

IMG_0271
The ever present chador

IMG_0300
Camping in Iran

IMG_0350
The stýll ever present Khomeini

Het lachen verging me helemaal toen de grens ook bovenin de lucht was getrokken. Vanuit droge hete lucht stapte ik in een depressie in Turkije. Kou en regen deden me huiveren tot op het bot. Het hielp niet dat ik een pas over moest op bijna 3 kilometer, en ik dacht dat ik er al was! In de plaats Van vond ik mijn spirit terug onder een knetterend hete douche en in een Europees aandoende winkelstraat. De dagen erna wilde ik graag meer rijden maar de kou bleef en werd zelfs opgevolgd door sneeuw. Christmas come early this year! Ik overwoog trein en vrachtwagen maar besloot uiteindelijk een Zuidelijker route te nemen. Dat was een goede zet. De kou bleef – maar de sneeuw was verdwenen. Ik sliep die avond op de vreemdste plek in mijn trip. Een vriendelijke pompbediende, Ramazan, bood me eten aan en een plek op de vloer van de moskee naast de pomp. Ik sliep heerlijk. De rest van de dagen vlogen om over bijna lege wegen – leeg denk ik omdat benzine belachelijk duur is in Turkije. Turkije werd naar het Westen toe veel moderner en Ramadan wordt losjes beleefd – voraal ýn Istanbul.

IMG_0332Cruising through Iran

Nu overnacht ik ýn Istanbul bij Savas, een Turkse motorrijder die ik in India was tegengekomen. Vanochtend ontbeet ik aan de oevers van de Bosporus in de zon genietend van de cosmopolitische atmosfeer en zachte bries. Europa! Ik hou van Europa. Ik kijk uit naar morgenochtend. Ik check hier bij een garage een aantal zaken (toestand banden, motor, aandrijving, kleine dingen..) en vertrek dan voor een kleine week door Oost- en West-Europa. Volgend weekend hoop ik terug te zijn. Ik mis alles thuis maar zal nog proberen hard te genieten van elke minuut die ik nog heb onderweg.

Tot snel!

10 thoughts on “Kalashnikovs and Chadors – India to Turkey (Dutch)

  1. Hoi Martijn,

    Ik dacht dat wij samen het meest boeiende deel van jouw trip hadden meegemaakt, maar het vervolg mag er ook zijn.
    Mooie foto’s en spectaculaire verhalen en ik weet dat ze echt waar zijn.
    Geniet nog van je laatste vrije week en haast je niet.

    Hartelijke groeten,

    Je vader.

  2. Martijn,
    Ik heb met heel plezier en bewondering je reis gevolgd via je web-log. Dank voor de mooie verhalen, belevenissen, spanningen en foto’s.

    Groeten Gerard

  3. Beste Martijn, als liefhebber van verre reizen op de motor kreeg ik tip van Paco (Jordaan Motoren) om je weblog eens te bekijken. Heb genoten van je aangename manier van schrijven, je verhalen en bijzondere reis.
    Rock the road and keep the rubber up way home!

  4. Hoi Martijn,

    Je verhalen wekken weemoed op. Ik ben net (eind okt) terug van mijn tocht(je) Dubai Holland en ik herken heel veel van je ervaringen. Snik was ik maar in Iran waar ik ook in het Silk road heb geslapen. De vriendelijkheid, de gastvrijheid. Hier in het westen kunnen we daar wat van leren.

    Misschien dat ja al in Nederland bent maar doe voorzichtig de laatste km.

    Happy Trails,

    Gerard

  5. ha martijn, petje af jongen. wat een ervaringen en beelden. bijna niet te geloven. hoop onder het genot van een koud hollands biertje nog eens wat van de verhalen te horen. groeten aan de beamer, rogier

  6. Geweldig! Ik heb telkens uitgekeken naar je fantastische verhalen.
    Heb je de route nog ergens in digitale vorm vastgelegd. Daar ben ik eigenlijk wel heel nieuwsgierig naar.
    Veel strekte met je volgende plannen!

    Dorus

    PS De auto weer stofvrij gekregen?

  7. Ik kwam hier toevallig, op zoek naar foto’s van chadors, die ik ergens voor nodig had. Wat knap om zo’n verslag te maken. Ik ben in Iran geweest in 1996, en ik herken er veel van terug in je verslag, maar ik heb wel gemerkt dat door alle indrukken onderweg een echt goed leesbaar reisverslag bijna niet te maken is. ‘s Middags ben je vaak alweer vergeten wat je ‘s ochtends hebt gedaan. Goed werk.
    Groeten aan je vader, die ik denk ik ken uit +/- 1985 (werk). Nog meer toeval.

  8. Ik weet eigenlijk niet meer precies hoe ik hier terecht ben gekomen, maar ik vond het heel interessant om je verhalen te lezen! Wat moet dit een fantastische reis zijn geweest. Ik wou dat ik een motor had. En kon motorrijden. En een man was (als meisje lijkt het me minder prettig in je eentje door deze landen te reizen).

    1. Dankjewel voor je comment. Ik heb ook vrouwen ontmoet die alleen of met anderen reden. Het is heel goed te doen. Er zijn 1000 redenen om het niet te doen en 1 reden om het wel te doen!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s