Race against the Clock – Mongolia to India (Dutch)

August 16 – September 9

Tsagaan Nuur – Barnaul (Russia) – Almata (Kazakhstan) – Bishkek (Kyrgystan) – Osh – Sary Tash – Murgab (Tajikistan) – Horog – Dushanbe – Delhi

A very difficult goodbye – The longest day (ever) – In the snow! – Major border fuck-up – Broken rear suspension – a tough decision: the bike on a truck – an illegal alien on the stunning Pamir highway – bribing your way through – BMW contrabande – last-minute boarding – no change to calm down in Delhi

My deepest apologies to my English readers, this blog again is in Dutch. Above is a quick summary of what happened in the last two weeks, the most nerve-wrecking ones in my trip. I had a goal: meeting my dad in Delhi to ride together in India, and catching the September 7 flight in Tajikistan to do just that. The fact that my bike broke down in Kyrgystan and I had to travel further in Tajikistan by truck on a road I was not allowed on, made sure I had countless moments of pure panic. Moments at which I thought: “this is it, forget about it” were daily business. As it turned out I made it. But not without help from many new friends.

Evelien en ik hebben de laatste dagen dat we samen waren in Bayaan-Olgy doorgebracht. Dat is de meest Westelijke provincie van Mongolie, het thuis van de etnische Kazakken. Evelien werd er helemaal enthousiast van de speciaal geknoopte wandkleden waar ik ook wel de aardigheid van in ging zien. Wij zijn nu de gelukkige eigenaren van twee meterslange kleden. We hebben de laatste dagen samen in een yurt doorgebracht: ouwehoeren, vuurtje stoken, uitvogelen hoe te wassen (niet) en aan het einde van de vakantie er achter komen dat we het leuk vinden om uren met elkaar te kaarten! Das echte liefde, nooit gedacht dat ik een dag echt niets kon doen. Evelien is duidelijk degene die me dat heeft geleerd. Het zou me later nog van pas komen.

Uiteindelijk was het moment toch echt daar gekomen. We konden er lang en kort over praten, maar ze moest gaan. Op het vliegveld namen we afscheid en ik zag met lede ogen aan hoe ze in een reeds afgeschreven Toepolev stapte. Ik had ineens geen zin meer in de hele reis. Heimwee heet dat. Fernwee had ik even niet meer. Ik had een relatief makkelijk middel om me over mijn grafstemming heen te zetten. Ik had een doel. Ik moest en zou over twee weken vliegen van Dushanbe naar Delhi, mijn enige optie om India op tijd te halen. Over land was geen optie, nl. China of Afghanistan, of helemaal via Iran en Pakistan. Er waren ook nog een hoop onzekerheden. Ik had A: nog geen Tajik visum, B: geen Indiaas visum en C: geen ticket. Ik had alleen via internet wat vage toezeggingen over een vlucht samen met de motor (wat niet elke maatschappij doet). Ik wilde zo snel mogelijn in Almata zijn om daar een deel te regelen en vanaf daar in een ruk naar dushanbe (Tajikistan) om een week te hebben voor de losse eindjes. Het liep allemaal anders dan gepland

IMG_0143
There she goes, my Evelien. I can’t wait to see her again in October

IMG_0165

All by myself again, in very cold Mongolian weather

Poepchagerijnig stapte ik meteen maar op de motor om naar de grens van Rusland te rijden. De grens van Tsagaan Nuur was pas een jaar open voor buitenlanders. Bij de grens kwam ik de zoveelste groep Engelsen tegen die de mongolrally.co.uk – Londen-Ulaan Bataar reden. Omdat de auto’s kleiner dan 1 liter zijn (rally regel) zorgt dat voor de nodige spanning, veel teams halen de finish gewoon niet. Aangezien ik het idee van de rally helemaal ok vind wuifde ik ze een yurt binnen en samen aten we dumplings tot we ploften. Met gebruikelijk Brits optimisme togen ze daaran voort in een Fiesta en een Suzuki om volgens plan in 2 dagen door Mongolie te rijden, dag en nacht – “how is the road, mate?”. Ik had ze licht gewaarschuwd, maar dat kon de pret bij hen toch niet drukken. Ik kwam er later achter dat de fiesta met een gebroken onderstel, vermiste uitlaat en kapotte aandrijving achtergelaten is in de Gobi. Twee weken later waren ze wel in Ulaan bataar, in een truck. Die nacht sliep ik voor de grens op een berg maar kon de slaap niet vatten. Niet alleen spookte Evelien door mijn hoofd, maar was het op 2,5 km. zo koud dat 3 lagen kleren in een slaapzak niet hielpen en ik continu rilde.

IMG_0162
Guys doing the London-Ulan Bator Rally, very cool initiative, but ‘send a cow’? Enough of those in Mongolia

De volgende dag stoomde ik door de douane, inmiddels gewend aan de routine. Het Russische gedeelte van het Altai gebergte was een verademing en een cultuur schok. Asfalt, bomen, rivieren, heel mooi en fijn. Ik besloot daarom ook niet om een kortere weg naar Kazachstan te nemen, wat onvermijdelijk had geresulteerd in bergpaden en benzine- en geld problemen. Twee dagen later stond ik voor Kazachstan. Alleen was ik een dag te vroeg volgens mijn visum. Om 7 uur ‘s avonds stond ik voor de grens terwijl ‘s nachts de grens voor me openging. Een zeer vriendelijke omkooppoging draaide op niets uit. In plaats daarvan legde ik me neer op een brits in een cafe in de neutrale zone. Het was woensdag. Vrijdag moest en zou ik in Almata zijn voor mijn Tajik visum. Ik had vernomen dat de strenge regeling – een uitnodiging verplicht en dagen wachten op een visum – versoepeld was. Een van de vele onzekerheden. Ik kan iedereen verzekeren dat alle rampscenarios meerdere malen door je hoofd malen als je uren op de motor toch niets hebt om over na te denken. Donderdag zou daarom de dag moeten gaan worden. 1300 kilometer in 1 dag. Mijn vorige record in 3 maanden tijd stond op 680 kilometer in 1 dag. Om half 5 ‘s morgens was het zover. Helaas werd mijn optimisme getemperd door een aanhoudende regenbui. Gedurende de morgen klaarde het gelukkig op en na 700 kilometer nam ik eindelijk een lange pauze. Ik had net verschrikkelijk asfalt achter de rug. Een stuk wat ik al een keer gedaan had maar per ongeluk was vergeten te noteren als een razend irritant stuk weg. Drie lagen kleren konden weer uit gelukkig. Rond de 1000 km. werd ik flink moe en ging de zon al onder. 1100 km. en het was donker. 4 uur later was ik in Almata. Dizzy van de rit stopte ik bij het eerste beste hotel. Toen me een groot hartvormig leren bed werd aangeboden met nice girls vond ik toch weer ergens de kracht om me op de moter te heisen. Om 12 uur lag ik in bed. Moe, maar niet echt voldaan, was het wel de moeite waard geweest?

De volgende morgen kreeg ik bijzonder goed nieuws. Bij de ‘ambassade’ – een drie-kamer appartement – van Tajikistan kreeg ik voor 100 dollar dezelfde dag nog een visum. Yes!! Heel terecht vond ik. Mij werd gevraagd naar mijn route (standaard vraag) en ik vertelde het hen. Er zijn twee grenzen tussen Kyrgystan en Tajikistan die naar Dushanbe leiden: 1 korte door normaal gebied, en 1 veel langere door het Pamir gebergte, een van de hoogste wegen ter wereld. De kortste was mijn doel, en werd instemmend voor kennis aangenomen door de dienstdoende ambtenaren. De Pamir Highway was sowieso geen optie aangezien er speciale toestemming voor zou moeten worden aangevraagd, een proces van weken normaal gesproken. De Pamirs zijn onderdeel van Dagastan, een relatief autonome provincie binnen het land, en het thuis van 1 van de partijen in de burgeroorlog van 10 jaar geleden. Ik zou eventueel vanuit Dushanbe deze route deels kunnen rijden als ik alles op de rit zou hebben voor India. Als je het echt wilt weten hoe dit zit moet je de kaart er even bijpakken. Ik kan er nog steeds niet uit hoe bizar de grenzen lopen in Centraal Azie, dat hebben we te danken aan de Russen.

IMG_0176

Amazing Altai mountain range, between Mongolia, Russia, China

Ik plande om in 4 dagen naar Dushanbe te rijden vanuit Almata, een afstand van misschien 1500 kilometer. Mijn frame was weer gebroken op dezelfde plek, maar dat kon de stemming niet drukken. Voor vertrek had ik eerst nog een kleine woordenwisseling met het hotelpersoneel wat verantwoordelijk was voor het internet center. Op mijn opmerking dat hun prijs wat aan de hoge kant was, was hun reactie dat ik maar gewoon ergens anders moest gaan computeren. Op mijn suggestie dat de klant toch koning was kwam de reactie: “we are just simple workers”. Tja, dan houdt alles op. De grens naar Kyrgystan was een lachertje en binnen 20 minuten stond ik aan de andere kant. Bishkek, hoofdstad van Kyrgystan, was de eerste stop op zaterdag. Na deze verder saaie stad reed ik eindelijk de bergen in om de sensatie te voelen dat de regen van die morgen overging in sneeuw! Diepe mist en haarspeld bochten op weg naar een pas op 3,5 km. zorgden ervoor dat ik intens geconcentreerd reed. Dat nam niet weg dat ik voelde dat mijn lichaamstemperatuur flink daalde. 5 lagen boven en 4 onder hielpen gelukkig redelijk. Aan de andere kant van de pas was de verassing compleet. Een fantastisch grote vallei, zonovergoten en omringd door witte toppen! Geen wonder dat de Russen dit wilden hebben, onbegaanbare toppen zo ver het oog rijkt. Rustig daalde ik af tot op 2 km. om een keet te vinden om me weer op te warmen, want de kou bleef aanhouden. Binnen serveerden ze fijne soep en potverdorie de lekkerste bessenjam en roomkwark die ik ooit had geproefd! Langzaam gingen weer de lagen af en na alle tintelingen kwam ik weer bij. Tijdens de wodka na het eten werd me verteld dat ik niet buiten moest gaan slapen vanwege de ‘snakes’. Ik was al niet van plan om ooit meer naar buiten te gaan, maar nu al helemaal niet. Twee dagen later kwam ik er achter dat ze ‘snik’ hadden bedoeld, wat in het Russisch (of Kyrgyz) sneeuw betekent.

IMG_0185
I oftten felt like being in a movie, this is a guard at the Kyrgys mountains, bitter cold

IMG_0193
A great warm welcome in a cafe/shed ending in a vodka fest warmed me up from the bitter cold ride

Het werd alleen maar beter. De weg was van een fabelachtige kwaliteit, met eindeloze heuvels, bochten, meren en rivieren, afgewisseld door sympatiek ogende dorpjes. Geen tijd om te stoppen reed ik door. Aan het einde van de zondag stond ik voorbij Osh, de tweed stad van het land. Het landschap was nu overgegaan in een kruising tussen Israel en Toscane (beide niet geweest trouwens). Een landschap was ik me voorstel bij het oude Romeinse Rijk. Het voelde heel Midden Oosters aan, ook omdat het moslim geloof heel erg duidelijk aanwezig was. De weg was inmidels helaas veranderd in zand en stenen, maar de vaart zat erin. Niets te merken overigens van een revolutie of aanstaande verkiezingen in Kyrgystan. Ook niet naar gevraagd. Bij Osh sliep ik in een motel waarbij de zoons de huizes, 13 en 15, bijzonder geintrigeerd waren door mijn aanwezigheid. Vooral de jongste slaagde er bijzonder goed in om zijn gebrekkige Engels te compenseren door handen- en voetenwerk. Zoals altijd in een situatie waar ik wat langer ergens ben is zijn de spullen in mijn tas een conversatie starter. Ik haal er altijd wat uit, afhankelijk van het moment. Soms gaat alles eruit. De camera is altijd een hit, net als de Nokia. De kaart van mijn reis is ook genoeg voor een half uur stof. De GPS werkt ook goed, als is het begrip soms minimaal. Als ik echt heftig wil doen trek ik de Ipod uit de kast. Man o man, dan ben ik hem echt kwijt.

IMG_0215

My home for the night

IMG_0218

Amazing scenery in Kyrgystan, maybe one of the best roads I have ever ridden

IMG_0246
These Kyrgyz crazy hats. Somehow many of the guys wear suits as well, and then they sit on a donkey

Op maandag was ik klaar voor twee dagen knallen en Dushanbe bereiken. Ik zat een week en drie dagen van het vliegen af. Eitje. Langzaam verliet ik weer het warmere laagland en kwamen de toppen weer in zicht. Aan het einde van de middag stond ik oog in oog met de Pamirs, witte toppen tot 6-7 km. Ik zou er om heen rijden. Spijtig, maar ik had een doel. De laatste enigzins grote plaats in Kyrgystan was Sary Tash, het kruispunt van het verkeer naar China, Kyrgystan en tajikistan. De moderne handelsroutes. Naar rechts buigend vervolgde ik mijn weg. Slechte wegen bleven aanhouden en links van me torenden hoog de Pamirs. Na 150 km. kwam ik bij de grens. 1 hok, rommelige grenssoldaten en een zure commandant. Ik mocht door de grens. Wat ik niet wist is dat tussen de twee landen er twaalf kilometer weg ligt wat tegen een steile wand ligt aangeplakt. Een autospoor met hier en daar een verschuiving van de grond en 500-1000 meter lager een kolkende rivier. Het niemandsland werd voorafgegaan door een serie oude Russische bunkers met verlaten geschutpoorten en kanonstellen uitkijkend over de vallei. Opgelucht kwam ik dus aan bij de Tajiekse grens, met mijn hoogtevrees wat de tocht geen pretje geweest. Wat ik zag echter boezemde me geen vertouwen in. Ongelooflijk sjofele soldaten, waar geen een er hetzelfde aan had, of het pak zelfs een matching geheel was. Legerbroeken met ‘US Army – BOSTON CO.’ erop genaaid, recht uit de bazaar. Oude geweren, jonge jochies, verbaasde blikken. De officier vertelde me meteen waar het op stond. Dit was een grens uitsluitend voor locals. Oh nee, oh nee. Oh neeee. Hij zag mijn afgrijzen en bood aan te bellen. Graag. Na een uur waren we nog steeds op dezelfde plek en daar zou niets aan veranderen. Ik was met stomheid geslagen. De ambassade had niets verteld. Ik had geen idee hoe ik ooit bij Dushanbe moest komen. De Pamirs waren voor mij verboden terrein. Opeens kwam een andere officier met de suggestie om grens 3 te proberen. Dat wist ik niet, vertel! Een grens die via de Oezbeekse grens loopt zou een hele goede optie zijn. Drie dagen rijden tot Dushanbe. Het kon nog. Ik stapte meteen weer op en reed voor het donker de 12 km. tegen de wand terug. Ook reed ik in her pikkedonker weer terug naar Sary Tash, het kruispunt, onderweg Blof keihard meeblerend om maar niet gek te worden van de kou, ribbels en verveling. Ik crashte in een tot kamer verbouwde schuur. Na een video opmame van mezelf in de lichte penarie viel ik diep in slaap.

De volgende morgen wachte ik tot het licht werd om wat van de warmte te voelen. De motor startte prima, ondanks de kou (3 km. hoogte). Op weg met een nieuwe richting dan maar, naar grens overgang 3 dus. Na 5 kilometer gebeurde er iets wat ik nooit had verwacht. Ik merkte een eigenaardige kadans in de achterkant en voordat ik het wist spoot de olie uit de demper van de achtervering. Vol afschuw keek ik naar de chaos. Na 1 minuut besloot ik toch om maar door te rijden. Verend als een lelijke eend kroop ik de berg op en na wederom een minuut was het echt over. De vering blokkeerde op zijn hoogste punt waarbij de delen in een hoek op elkaar stonden in plaats van netjes in een lijn. Met mijn tenen kon ik net de grond raken. Een vriendelijke herder bood een stuk ijzer aan maar ik kreeg de veer niet meer in elkaar. Einde verhaal. Nu echt. Ik kon niet meer rijden en hield een truck aan. Inladen en terug. Nu stond mijn motor langs de weg in Sary Tash. Wat in hemelsnaam moest ik doen? Er werd verteld dat er heel veel trucks zouden langskomen die me heen en terug mee zouden kunnen nemen. Ik maalde niet meer om de kant. Ik moest hier weg. Het was dinsdag, de dag dat ik in Dushanbe had willen zijn, en ik stond helemaal vast. De enige telefoon in het dorp werkte niet (al 5 dagen) dus ik kon ook geen ticket vastleggen, ambassade van India bellen, laat staan Evelien of familie bellen. De eerste truck die me mee wilde nemen ging via de Pamirs naar Dushanbe, zeer riskant voor mij aangezien ik geen permit had. Bovendien na een half uur nadenken besloten we dat mijn motor bovenop een lading yoghurt toch niet zo een goed plan was. Een volgende truck ging naar Osh, terug dus, via welke ik misschien naar Bishkek zou moeten (vliegen ze op Delhi? nemen ze motoren mee?), of om via de Oezbeekse grens naar Dushanbe. Alleen een combi schapen-BMW wilden ze niet aan. Toen kwam Azam, een Oezbeek uit Kyrgystan, met twee Kamazzen (Russische trucks) vol geladen met zakken graan, op weg naar de Pamirs en die kon me halverwege Dushanbe brengen. Aha. Hoe ver is Dushanbe dan vroeg ik. 5 dagen rijden was het antwoord. 1000 km. in 5 dagen, dat meen je niet. Dat zou betekenen dat als ik op zaterdag in Dushanbe zou zijn ik 3 dagen zou hebben om alles daar te regelen. Als ik mee met hen zou gaan zou ik bij de grens zeker gestopt worden vanwege het ontbreken van de permit, en wellicht teruggestuurd worden. Wat was wijsheid? Trucks die langskwamen waren schaars, Azam wilde verder en ik moest beslissen. Ik besloot om mee te gaan. De motor hoog boven het hoofd getild door 8 man ging ie naar binnen. 150 dollar zou het kosten voor drie dagen tot aan Horog. God zegene de greep.


IMG_0257

A broken suspension and a broken morale. Stuck in Kyrgystan, no phones, no plan B, no nothing

IMG_0265
Along came Azam, a devout Muslim – no alcohol or sigarets – and took me across the pamirs, and talked (bribed) me through the many control posts

Diezelfde avond kropen we de Pamirs op richting Tajikistan. Met kruipen bedoel ik het letterlijk: 10 km. per uur. In het donker bereikten we de grenspost. Azam, al 15 jaar op de route, pakte onze 5 paspoorten vol goede moed, maar na 10 minuten werd ik gevraagd om binnen te komen. Lopend langs zo mogelijk nog sjofelere grenssoldaten ging ik richting een barak. Daarbinnen zaten twee mannen, duidelijk anders van de uiterlijk dan bij de andere grenspost: dit waren Pamirs, trotse bergstrijders. De enige verlichting was een olielampje in het midden van de tafel. Azam probeerde terwijl ik er bij was wat geld toe te schuiven, maar dat werd vriendelijk teruggeschoven en hij werd verzocht naar buiten te gaan. ‘Big Problem!’ Shit, hier gaan we. ‘No permit!’. Uh, what kind of permit, gevolgd door sorry I didn’t know en how on earth can this be happening werd mijn verdediging. Na 20 minuten van dreigen met terugsturen en het herhalen van mijn stupiditeit kreeg ik in een flits het gevoel dat het toch ging lukken, ik weet niet waarom. En het lukte. Ik durfde het bijna niet te geloven. Eindelijk had ik een keer geluk bij de grens! Eindelijk. Azam werd teruggehaald en moest flink schuiven. Later kwam ik er achter dat dat de normaalste zaak van de wereld was op die route. In de truck en weg. ‘s nachts stopten we voor de eerste overnachting samen. Met drie man in de cabine, geen dekens, werd het bitter koud. We zaten op 4 km. Ik sliep geen seconde en bibberde me een ongeluk. Mijn slaapzak lag tussen het graan. Maar ik was over de grens..

IMG_0269
Border post 1 – the Tajikistan army – at first threatening me to sending me back, than letting me in, I have seldom been (and looked) so desperate

IMG_0275
A Pamir sunrise, amazing beauty, but realllly cold at 4000 meters

IMG_0274
The highest peak on the Pamir highway: over 4600 meters

De dagen er na waren een onvergetelijke ervaring. Ik leerde van mijn reisgenoten hun gebruiken en manieren en hoe gastvrijheid diep geworteld is in hun cultuur. Ik mocht geen enkele maaltijd betalen. We aten vaak naast de truck op een kleed. Nooit schoenen op het kleed. Altijd de gast eerst, altijd de gast in de gaten houden: bijschenken, meer geven, nee werd niet geaccepteerd. Het eten bestond vrijwel altijd uit brood met honing, romige melk, fuit en thee. Na mij, de gast, kwam Azam, 43 jaar oud, in rangorde. De anderen waren zijn zoon, een neef en een vriend, allen nog geen twintig. Zij renden continu heen en weer om allerhande klussen op te knappen, tijdens het rijden – de remdruk bijstellen – of na het rijden – schrobben, thee zetten. Tijdens gesprekken zwegen ze en zaten ze buiten de binnenste ring of waren ze er helemaal niet. Ook waren ze diep gelovige moslims. Tijdens zonsondergang werder de trucks stilgezet en was ik ooggetuige van hun bidritueel – ‘papa, waar ik mekka?’ en het kleed werd in de juiste richting gelegd. Bijzondere momenten om het bidden te horen en te zien, met op de achtergrond enorme bergen met witte toppen. Het rijden was vaak meer stilstaan dan voortgaan. Een enorme hoeveelheid controles en militaire posten waarbij ik elke keer weer me moest verontschuldigen en Azam zijn duit in het zakje deed. Dit is tevens de grootste heroine smokkel route van de wereld, waarbij alle lokale overheden betrokken zijn, om het even in perspectief te plaatsen. Op de Pamir highway rijdt weinig verkeer, enkel en alleen trucks, oude kleine Russische auto’s en af en toe een splinternieuwe Mercedes.. dat in een land wat zo arm is dat mensen bergaf of rechtuit rijdend in een auto de motor even uitzetten om benzine te sparen. Onderweg had ik kans genoeg om mijn Russisch bij te spijkeren. Ik kreeg van Azam een niet aflatende stroom vragen, en mijn woordenboek kwam goed van pas. Engels werd er niet gesproken. Azam stelde af en toe dezelfde vraag en dan kon ik goed uit de hoek komen. Ondanks dit alles wist ik dat het rijden niet snel ging. En ik had geen ambassade kunnen bellen. Inmiddels had ik wel mijn ticket telefonisch bevestigd, maar dat was alles. Ook leerde ik de Tajiekse gastvrijheid kennen. Bij elke gelegenheid, dus ook elke controle, kwam er thee, brood (ronde witte broden, erg lekker, altijd een vers heel brood voorradig) en fruit, groente of vlees op tafel. Je moest minstens 1 hap nemen, en alleen na drie keer weigeren werd er geaccepteerd dat je genoeg had.

IMG_0279
Lunching with the guys: Mohammed Razul, Murat and Nurmahammad – the guest always first and there is always more

IMG_0283
Finally being able to call my mom, letting her know what I was up to, through this WWII Russian analogue beast

IMG_0294
Grooming Uzbek style

Op vrijdag werd ik in Horog, de Pamir hoofdstad, uitgeladen en stond ik voor de volgende opgave, nl. een truck naar Dushanbe vinden. Gelukkig gingen er veel en kon ik ook afdingen. Voor 50 dollar twee dagen rijden. Deze keer werd de motor ingebouwd tussen dozen met kleren uit China. Ik werd deel van een groep tajieken. Mijn chauffeur deze keer was dedushka (‘opa’) die helaas om de zoveel uur een halve liter bier nodig had voor de gezonde werking. Dat was een bekend fenomeen op de snelwegen tijdens mijn hele reis tot zover, alleen nu zat ik er zelf midden in. Tja, wat doe je? De motor zat begraven in een verzegelde truck en ik had een deadline. Ik had geen keus. Ook hier mocht ik nooit het eten betalen, en hier aten we echt goed. 3-4 keer per dag bij een restaurant. Altijd op een verhoogd platform, schoenen uit, soep, vlees, kwark, salade, vruchten, onder een grote boom, heerlijk weer. De weg van Horog naar Dushanbe loopt langs de grens(rivier) met Afghanistan. Een bijzonder mooi gebied met veel vruchtbare valleien en schilderachtige dorpen. Af en toe een uitgebrande tank laat zien dat er meer aan de hand is (was). Op zondag stond ik plotseling in Dushanbe, bijna tot mijn eigen verbazing. Nu kon de laatste etappe beginnen. Voor dat dat zover was vond ik mezelf terug op diezelfde zondagavond op de parking voor mijn motor waar ik wodka dronk tot laat met de zoon van de voormalig president van Tajikistan (1936-1950) en een gepensioneerde Russische ingenieur. Ik had iets te vieren. De douche die avond in het hotel, na 9 dagen zonder, gaat denk ik wel in de top-5 aller tijden. Aangezien de laatste tijd prioriteit 1 warmte was, 2 rijden, 3 eten, kwam persoonlijke hygiene op een schamele 4e plek.

IMG_0318
The next leg – with Tajiks to Dushanbe, having great meals the whole day. ‘Martijn, no feet on the middle part, please…’ ‘sorry’

IMG_0322
Left Tajikistan, right Afghanistan. The latter one fields for ‘bread, heroine, bread, bread, heroine…’

IMG_0323
Tajik girls in the traditional dress – forget fashion

IMG_0345
Unpacking my bike in Dushanbe, Zair checking the handling

Het ticket en de ambassade waren niet moeilijk te regelen bleek op maandag, de motor daarentegen bleek onverwacht het obstakel te zijn. Ik had me nooit gerealiseerd dat om een motor uit te voeren, deze ook echt ingevoerd moet zijn. Aangezien alles in een Tajiekse grenspost wordt genoteerd in een hello kitty schoolschrift en er geen documenten zijn die worden afgegeven had ik geen bewijs van invoer. Ik was een smokkelaar. Ik had een cargo bedrijf in de arm genomen om mijn motor te shippen. Ze verklaarden dat het niet mogelijk was om op zo een korte tijd de documenten te regelen en de motor klaar te maken voor transport. Ik gaf ze geen keus, het moest. Gelukkig gingen ze ver om me te helpen en stelden voor om de dienstdoende douane ambtenaar om te kopen, zodat de motor alsnog als ingevoerd in de boeken zou gaan. 150 dollar kostte me dat. Veel geld, maar wederom had ik geen keus. In Dushanbe heb ik drie dagen heen en weer gesjeesd om alles te regelen, en de papieren van de BMW werden 2 uur voor opstijgen eindelijk in orde gemaakt. Ondertussen sliep ik bij de Russische ingenieur en zijn vrouw, die me volgens mij als een vervang zoon zagen. Hun echte zoon woonde in Moskou. 3 dagen lang werd ik volgepropt en werd er vrolijk vodka gedronken. Met hun kleine appartement van hun pensioen vertelden ze me wat je kan verwachten van communisme. Niet veel. Door de CCCP uitgezonden naar Dushanbe om graancomplexen te bouwen, om zodoende de droomstaat te verwezenlijken. Bitter maar ook weemoedig keken ze er op terug, hun huis ademend naar vroeger, naar Rusland.

IMG_0367
Juri and Valentina, my hosts for three days in Dushanbe – a lovely city by the way – two Russian engineers, living parts of communist history

Niet geheel gerust op de handling van de motor door de cargo medewerkers stapte ik het vliegtuig in. Twee uur later stond ik in Delhi en belandde ik in een nieuwe chaos. Eerste keer India, ik had het kunnen weten. Ik wilde meteen naar een hotel en mezelf verstoppen en kwam redelijk goed terecht gelukkig. Airco aan en slapen. De volgende dag ging ik naar het vliegveld om te kijken of ik mijn motor kon ‘clearen’. Bij navraag bleek dat dat met een agent wel eens 3 dagen zou kunnen duren. Iets in me zei dat dat anders kon, ik was nu wat wijzer. Ik had negatieve en positieve verhalen over India en invoeren gehoord. Dit waren de laatste loodjes. Vandaag ben ik zelf naar het vliegveld geweest en om 7 uur ‘s avonds was ik klaar, met hulp van een free-lance agent weliswaar, maar toch. Kafka-eske taferelen langs tien loketten, in een dampende hitte, terwijl honderden agents rondrennen en door elkaar heen roepen en zich door kleine raampjes persen. De motor is weer bij me. Niet onbeschadigd, maar dat hoort er maar bij. Morgen komt mijn vader met een nieuwe vering en dan gaan wij ons avontuur tegemoet. Ik kan niet wachten!

IMG_0375

My bike packed and ready to fly to India

Als ik eerlijk ben, ben ik blij dat er aan deze weken een einde is gekomen, maar ik had er geen seconde van willen missen…

11 thoughts on “Race against the Clock – Mongolia to India (Dutch)

  1. We hebben net pap op het vliegveld uitgezwaaid dus hij is onderweg… Wow wat een verhalen en wat een gave foto’s – zeer filmisch! Als je de hele reis nou over een jaartje nog een keer doet dan ga ik mee met een cameraploeg, deal? Veel liefs van je zusje

  2. Ook net terug van Schiphol. Martien in de lucht en straks hopelijk veilig landen in Dehli. Wat een mooi verslag, je buitenkant wordt steeds ruiger.Veel plezier samen.Liefs mam

  3. groetjes en succes. We kijken samen op de kaart naar de weg die door het Pamirgebergte ging. Wat prachtig. Roezanna en Els

  4. wij genieten van de verhalen en vooral de foto’s zijn geweldig.na de stilte de chaos.ik hoop dat de papierenrompslomp iets minder is daar en leuk dat je nu samen met je vader de reis even kunt beleven. nog veel plezier en hou je taai.

  5. De verhalen worden beter en beter. Vette shit. Vrees dat ik pas de dertigste miojn nieuwe huis intrek = 10 dagen na het einde van de zomer. You win…

  6. Vanachter mijn computer is het bijna niet te bevatten wat je allemaal doet en beleeft!
    De foto’s zijn fantastisch,wat zal het nu weer fijn zijn om met je vader verder te trekken, doe voorzichtig, veel liefs en groeten en ik blijf je volgen, Eleanor.

  7. Je website is al zo indrukwekkend, maar de live verhalen van E natuurlijk nog heftiger. Veel plezier in India, als je nog leuke handicraftproductie wilt zien, geef een gil. Enne, Amsterdam vindt het hoog tijd dat je terug komt! Safe travels, groet, Irene

  8. gozer.
    spannende reis man. goeie baard ook.we volgen je reis allemaal. mocht je je afvragen wat er hier in NL gebeurt: sander, michael en ik pitchen woensdag op een account met ons zelfbedachte reclamebureautje MUSE. kijk: dat is voor JOU waarschijnlijk weer ver-van-je-bed. geniet ook een beetje voor ons van je reis en cu soon. rock on.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s