Planet Earth – Russia to Kazakhstan (Dutch)

June 9 – June 18

Jekaterinenburg – Kostanai – Aral – Shimkent – Almata

Where is everybody? – I love the endless steppe – Teaching myself off-road riding – the Aral eco drama – Kazakhstan’s future – Almata recharge

Short introduction: I am now in Almata, Kazakhstan. I have spent the last 10 days or so in this country that surprised me both by its nature and character. Tomorrow I will try to cross the Chinese border. If that won’t work, then there is the day after, and the day after that, and Kyrgistan borders with China, and… The outcome will greatly determine my route, so you can imagine that I am a little bit nervous. Anyway, on to the KZ story, in Dutch. 11,500 kilometers so far.

Na een paar laatste honderd kilometers Rusland, kwam plotsklaps de grens met Kazakhstan in zicht. Gek eigenlijk dat er links en rechts van zo een grens geen hekken staan. Ik besloot toch op de weg te blijven. De Russische grensploeg had het duidelijk op me gemund en ging vol in de aanval: op mijn motor zitten, hard schreeuwen en lachen, duidelijk aan elkaar vertellen dat ik dus niet wijs was. De enige manier is dan de tegenaanval, laten zien dat er een alfa mannetje staat. Dat werkte. Goeie grap gemaakt over hun motor, de Ural, en een hoopje omega kabouters bleef er van ze over. Dan de Kazak grens. Mijn god. Je word verwelkomd door een gebroken en weer gerepareerde slagboom, een paar armzalige huisjes en drie verfromfraaide mannetjes. Deze eerste indruk zou later volledig onderuit gehaald worden overigens. Na 2,5 uur door de molen gegaan te zijn, de douanier verontschuldigde zich zelf ook voor de Kafkaeske kwaliteit van het gebodene, stond ik weer op vreemde bodem. Ik knipperde niet met mijn ogen maar gaf zoals altijd een flinke dot gas.

Maar dat was niet voor lang. Al vrij snel volgde een stuk modder en gravel. Shit, langzaam, steeds sneller, maar toch langzaam eigenlijk. Een voorbode voor later, zo bleek. Dan weer asfalt. Er was bijna niemand op de weg. Af en toe een verdwaalde auto. Onderweg werd ik nog tegengehouden door een vriendelijke jongen die politieagent speelde. Nadat mijn gegevens in een groot boek in een rommelig kantoor waren genoteerd kon ik weer verder. En zoals zo vaak bij de politie, of ik even vol gas kon wegrijden, laten zien hoe hard ie kon. Echt waar. Na een paar uur kwam ik in mijn eerste stad, Kostanai. Deze stad was netjes, rustig en overzichtelijk. Niets Russisch aan dus. Het werd me meteen duidelijk dat Kazakken, 50% van de bevolking, de dienst uitmaken. De Russische minderheid, rond de 33%, speelt een minder belangrijke rol en wil ook vaak terug naar Rusland. Niet helemaal wat ik verwacht had eigenlijk. Een duidelijk zichtbare kloof, maar ik zag geen onderlinge vijandigheden.

IMG_0038

We are in Kazakhstan! I know nothing about his country

IMG_0047
After having crossed the Russian Kazakh border, a police officer, barely legal

IMG_0057

Heavy Communist influence everywhere

Na Kostanai, in Noord-midden Kazakhstan, besloot ik om niet de goede weg naar Almata (Zuid-rechts) te nemen, maar een onweg via Aral (Zuid-links). Dat heb ik geweten. Ik wist dat het een toch van een paar duizend kilometer zou zijn, maar het feit dat ik na 100 kilometer al in het zand stond kwam toch als een verassing. Dat, en de ondermijdelijke adviezen van derden over de route (bar, bandieten) deden me toch niet twijfelen. Hier was ik toch voor gekomen? De weg bestond afwisselend uit zand, stenen, gravel, oud asfalt en geinige combinaties hiervan. Een vast constante waren enorme kuilen, en kleintjes, uitgehold door Kamaz trucks die al jaren deze enige weg hebben genomen. Een flinke kuil betekent al gauw 1 meter naar beneden. Ik begon vol goede moed, ik had ergens gelezen dat 80 km/uur maximum is bij off-road, maar viel al snel terug naar 10-50 km per uur. Sneller was gewoon link. Daarnaast had ik al vrij snel een hele reeks kuilen vol genomen, remmen durfde ik niet, wat elke keer leidde tot een flinke krachtterm mijnerzijds. Ik had het einde van de vering gevonden.

IMG_0073
After a few off-road near drops and heavy suspension and back killing holes you kind of get tired. But I was loving it!

Gaandeweg begon ik er wel aardigheid in te vinden en kon ook eens om me heen kijken. Voor en achter hoefde toch niet voor die ene tegenligger per half uur. Een schitterend landschap ontvouwde zich overal om me heen. Eindeloze velden met graan in het begin, en daarna steppe – de hoofdmaaltijd van Kazachstan. De spoorlijnen hielden ook op bij de steppe, want daar viel voor de USSR toch niets te halen. De steppe is een ongelooflijk groot gebied, waar ik zo een 1000-1500 kilometer zuidwaarts door heen trok. Steppe bestaat uit licht glooiende heuvels met lang gras, lage begroeiing, af en toe een boom, veel waterplassen, soms hele grote, en bijna geen mensen of dieren. In het midden wonen nomaden die met hun kudde de seizoenen volgen, maar er zijn geen dorpen of wegen. In het Zuiden is dit anders, dichter bevolkt en kuddes die langs de weg grazen. Door de steppe reed ik over de enige weg. In het Noorden waren ze bezig met een nieuwe weg, maar in het midden was het echt verlaten. Ik was blij eindelijk de leegte gevinden te hebben gevonden, waarvan ik me afvroeg of die er nog was op aarde.

De eerste nacht sliep ik buiten. Ik vond een leuk meertje en trof daar twee Kazchse PTT-ers, bezig met een telefoonlijn. Ik stelde geen vragen, maar zette de tent op na een zoals gewoonlijk geanimeerd gesprek. Toen ik goed en wel in de tent lag zorgde luid motorgebrul ervoor dat ik recht overeind zat: drie Kamaz trucks gebruikten dezelfde plek voor het overnachting. Ze zagen me niet achter een heuvel, waar ik al strategisch achter lach. Gelach, gepraat, vodka, sigaretten en het was stil. Gelukkig. De tweede dag had ik mijn eerste Kazak moslim ervaring. Een lunch tentje waar de schoenen buiten blijven en er op de grond gezeten wordt. Dankzij mijn genen is dat voor mij afzien, maar de verkoeling maakte veel goed. Het kwik kwam inmiddels op de 35-40 graden te liggen. Ik dronk veel water, maar toch niet genoeg merkte ik op dag drie. De tweede avond in de steppe sliep ik in een kamer van een cafe langs de weg. Een goede avond met truckers en veel vodka zorgde er voor dat ik de volgende dag licht aangeslagen weer verder ging met klunen door het zand. Te weinig water meegenomen, en alcohol na-effecten, want eenmaal in Aral aangekomen, aan het einde van het off-road gedeelte, kocht ik elke fles die ik zag om 6 liter later enigzins weer bij zinnen te zijn.

IMG_0090
Telecom operators in the middle of the steppe. I decided to ask no questions

IMG_0094

Morning steppe!

IMG_0103
Helped this soldier with the crappiest bike ever: tried to refill his tyres with air and failed

IMG_0126
My first experience with the big empty vast planes of Kazakhstan. Just endless views, no one in sight, no sound, to good to be true

Concluderend vind ik dat ik de steppe aardig was doorgekomen. Ik was maar twee keer gevallen, en dan laf en log in een hoop zand met 10 km per uur. Een kleine He-Man imitatie zorgt er dan weer voor dat de motor recht staat. Ik had ook nog en passant een local op zijn Russische Iz eruit gereden. Het feit dat dat vooral op de goede stukken tot stand was gekomen vind ik minder relevant. Ik merk dat ik inmiddels het rijden op de motor op lange stukken als een tweede natuur zie. Vaak maak ik dagen van 10 uur, en dat is geen probleem. Soms voelt het alsof ik nog nooit iets anders heb gedaan..

IMG_0107
Around 1000 kilometer off-road. I fell twice in the sand, nice and softly, but sweated so much along the way that I got pretty dehydrated

IMG_0148
Cafe, one every 100 kilometer. Water, soup and bread

IMG_0158
A very good moment, I was bored, thought of my Ipod, put Bob Marley on and sailed along all holes, bumps, rocks and sandpits. Chickenskin lasted a while

Aral lag op de route om met eigen ogen te zien wat de sovjet irrigatie planning met eens een zee had gedaan. Soms voel ik me een ramptoerist. Aral aan zee is dood. Het hotel waar ik verbleef had een groot schilderij met vissen en water, en in Aral liggen de boten op de bodem van de haven en de zee die nu als weg wordt gebruikt. Verschrikkelijk. Ik kwam ook nog een Frans/Russiche tv-ploeg tegen die een item eraan wijde. We waren de enige hotelgasten. Na de steppe was de Zuidelijke weg van Aral naar Almata weer gewoon asfalt, en de omgeving heel anders dan de steppe. Mensen, dieren, dorpen, steden, auto’s, en continu op de achtergrond grote bergen met witte toppen die behoren tot de Zuidelijker gelegen landen van Centraal Azie. Ik miste de steppe. Wel opmerkelijk in dat Zuidelijke stuk was dat ik het smerigste stuk vlees ooit heb gegeten. Der mensen waren arm, dat moet ik ze nageven, weer van die mensen die spontaan je motor gaan wassen, maar dit kon echt niet. Ik kreeg wat normaal gesproken het einde van een lamskoteletje was. 6 stuks hondevoer. Maar ja, wat moet je? Eten en lachen dus. Sowieso spreekt het eten hier niet tot de verbeelding. Op een enkele geslaagde shaslick na is het doorbijten.

IMG_0182
The Aral sea: gone in Aral, CCCP irrigation sucked a large part dry

IMG_0199

Taking a mid-day bath

IMG_0219

I LOVE shashlick

kIMG_0192

The Russian Baikanour Launchpad seen from far

IMG_0236
Ice skate rink Modeo in Almata, home of many worldrecords and Dutch successes

In Almata wachtte me een warm ontvangst. Vrienden van vrienden van vrienden wisten van mijn komst en zorgden voor bij weer een andere vriend voor 3 nachten onderdak. Ook een goed maal en gesprek zat in het pakket. Sergei werkt voor ChevronTexaco en Jana voor de Worldbank. Beide hadden een andere kijk op het ogenschijnlijke succes van Almata – er is veel geld – overal zie je ‘Kazakhstan 2030’ (wat dat ook moge betekenen) en SUV’s. Sergei hield het op corruptie in alle lagen, waarbij oliegeld overal blijft plakken, Jana was overtuigd van lokale ondernemerslust en succesverhalen. Beide hadden gelijk, daar waren ze het later over eens. Jana’s voorouders hadden elkaar in een goelag van Stalin in Kazachstan ontmoet, onderdeel van de grote sovjet volksverhuizingen van de 20e eeuw. Wederom vond ik het fascinerend om te zien wat voor lange termijn gevolgen zulke beslissingen met zich mee dragen.

 

Inmiddels ben ik klaar voor de volgende stap. Alles heb ik nog, inclusief veel energie voor de volgende stap, gekregen van mensen thuis en onderweg..

11 thoughts on “Planet Earth – Russia to Kazakhstan (Dutch)

  1. Hee martino!
    Wat een bestaan, ziet er ruig en onherbergzaam uit allemaal…Ja ook die baard van jou. Als je 10 uur per dag blijft rijden ben je denk ik net op tijd terug voor mijn bevalling! Wel een beetje de tijd nemen hoor, Bob Marley drbij, lekker koteletje…heerlijk!
    Ik blijf je volgen, prachtige foto’s trouwens, Mijn leven speelt zich nu veelal thuis af dus door jou kom ik nog ns ergens! Kus van Caro

  2. dag lieverd, het geeft een warm gevoel, je zo op de foto’s te zien en die leuke teksten te lezen. Dat doet mijn zoon toch maar, denk ik dan. liefs mam.

  3. Hoi Martijn,

    Leuk, die verhalen van je. Ik volg je reis met grote belangstelling.
    Hopelijk gaat het je aallemaal goed. Met bewondering voor je doorzettingsvermogen de
    hartelijke groeten en een goede reis verder
    met nog meer gode ervaringen en leuke berichten.

    Han en Ans Jongbloets

  4. ha martijn,
    leuk log! je foto van die kazachstaanse politiepadvinder heb ik tot wallpaper gepromoveerd. schitterende foto.
    trap hem op z’n staart, o.i.d.,
    pdk

  5. tienhaas. heb net een uurtje gespendeerd aan het lezen van je hele verhaal. goed verhaal. ontspannend. interessant. leerzaam. meer dan je van de meeste andere verhalen kunt zeggen. het klinkt alsof je je amuseert, behalve misschien met het geuniformeerde volk, maar het is een geruststellend idee dat dat wereldwijd hetzelfde is. houvast. fijn. ze moesten eens weten. de sterke arm. je bent nog lang niet klaar dus geniet ervan. hou je ogen open en je motor in de gaten.

    geluk!

    joep

  6. fantastich hoe je ‘t allemaal kan beschrijven. echt een verhaal. hoop dat je china binnen komt. ben benieuwd…. dat zijn we allemaal

  7. We kregen je web adres van iemand die we tijdens onze tour in de oekraine tegen kwamen.
    Leuk dat je gs rijdt, de meesten van ons rijden bmw,…. op creatieve wijze.
    We drinken er hier een op je avontuur.

  8. We kregen je web adres van iemand die we tijdens onze tour in de oekraine tegen kwamen.
    Leuk dat je gs rijdt, de meesten van ons rijden bmw,…. op creatieve wijze.
    We drinken er hier een op je avontuur.

  9. Begin ze gelijk een stuk aardiger te vinden die Russen en Kazaken (op TV komen ze niet zo aardig over). Dat ze maar goed voor je zorgen daar. Mijn recente ervaring met Chinezen beviel mij erg goed (aan de Oostkust dan) dus als je die grens overkomt zul je ongetwijfeld een blast hebben daar. Veel plezier Pater

  10. ha martijn, t’was alweer een tijdje geleden dat ik naar je log kwam kijken. gaaf man. karin zei: het lijkt wel een site van national geografic… wat moet ik dan nog meer zeggen. petje (of beter bont muts af voor je avontuur). hou je al een beetje van je bmw? of wint de wodka het nog? anyway… op naar de rizing sun. grtn rogier 😉

  11. pls Iam fm BRAZIL and I Would like to rcvd some
    photos fm your journey around the world to watch

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s